Łobez

Gmina Łobez położona jest w środkowej części Pomorza Zachodniego, w powiecie łobeskim nad rzeką Regą. Krzyżują się tutaj ważne szlaki komunikacyjne: linia kolejowa Szczecin – Gdańsk oraz trasa samochodowa Gorzów Wielkopolski – Kołobrzeg. Niewielkie odległości: do Bałtyku (70 km do Kołobrzegu), do granicy zachodniej (80 km do Szczecina i 90 km do Kołbaskowa) oraz do międzynarodowego lotniska w Goleniowie (60 km), sprzyjają kontaktom gospodarczym i turystycznym.

Łobez należy do grupy miejscowości, które najwcześniej na Pomorzu Zachodnim otrzymały prawa miejskie. W dokumencie z 1295 r. występuje już jako miasto. Od 1348 r. był zarządzany według prawa lubeckiego Łobzianie wybierali spośród siebie burmistrza, radę miejską oraz sędziów Korzystali z prawa połowu ryb, polowania, wyrębu drzewa. Miasto miało swój herb, swoją pieczęć i skarbiec.

W celu utrwalania i umacniania władzy nad położonymi okolicznie ziemiami Borkowie już w XIII w wybudowali zamek. Zniszczony przez pożar z 1670 r.. nie został odbudowany. Resztki rozebrano w 1832 r. Dla Łobzian szczególnie dotkliwe były wojny. Miasto było kilkakrotnie zajmowane przez obce wojska, grabione i niszczone. Ponadto dotknęło je kilka groźnych pożarów, które niszczyły zabudowania. W 1637 r. ogień zniszczył piękny ratusz miejski, kościół gotycki i wiele domów Przez miasto przeszło także kilka epidemii, które dziesiątkowały ludność. W 1648 r. na mocy pokoju westfalskiego zlikwidowano samodzielne Księstwo Zachodniopomorskie i Łobez przeszedł pod panowanie Brandenburgii.

Podczas II wojny światowej całe centrum miasta legło w gruzach - zniszczeniu uległy domy mieszkalne, zakłady rzemieślnicze, stacja kolejowa oraz kościół i ratusz. 3 marca 1945 r. miasto zostało zdobyte przez I Armię Pancerną Frontu Białoruskiego. Ziemia Łobeska została zasiedlona mieszkańcami z różnych stron przedwojennej Polski.