Historia:
Historia Świętochłowic sięga XIII w. Pierwsza wzmianka o Świętochłowicach pochodzi z roku 1313 (w dokumencie Jana biskupa krakowskiego), jednak wcześniejsze zapisy dotyczą dzisiejszej dzielnicy miasta Chropaczowa (z roku 1295 w dokumencie Kazimierza II, księcia bytomsko-kozielskigo). W początkowym okresie istnienia Świętochłowice składały się z dwóch odrębnych osad: Małych Świętochłowic (nazywanych też Świętochłówkami) oraz Świętochłowic zwanych Dużymi. Ta właśnie "Duża" część powstała później, na przełomie XIII/XIV w. jako osada lokowana na prawie magdeburskim. O tym, że wieś składała się z dwóch części, najlepiej świadczy dokument biskupa krakowskiego Jana z 4 maja 1332 r., mówiący o istnieniu "podwójnych Świętochłowic". Ostatecznie zespolenie Świętochłowic "Dużych" i "Małych" nastąpiło w 1790 r., gdy w ich posiadanie wszedł Józef von Lippa. Po nim majątek obciążony długami przejął Jan Porembski (1817), zaś po 10 latach przeszedł na własność Emila von Rheinhabena, w końcu, w 1828 r. tereny te nabył właściciel Chropaczowa – Karl Lazarus Henckel von Donnersmarck. Okres pierwszej połowy XIX w. charakteryzował się gwałtownym rozwojem przemysłu. W dużym stopniu proces ten dotyczył także terenów obecnych Świętochłowic. Przyczynił się do tego przede wszystkim hrabia Karol Łazarz Henckel von Donnersmarck. On to na zakupionym w 1828 r. terenie byłego gospodarstwa młyńskiego wybudował hutę żelaza "Bethlen-Falva" (obecna Huta "Florian"), zaś w otwartej w 1831 r. kopalni "Fausta" rozpoczął eksploatację węgla kamiennego.
|
