Słowa klczowe:
Muzeum Regionalne, późnogotycki kościół p.w. Zmartwychwstania Pańskiego, pozostałości murów obronnych, ratusz, rzymsko-katolicki kościół p.w. Św. Pawła Apostoła, cmentarze: komunalny, żydowski, wojenny, Głaz pamiątkowy, Pomnik żołnierzy polskich, komunikacja, plan miasta, kultura,
|
Historia:
Źródła pisane już od drugiej połowy X wieku relacjonują dzieje Pomorza Zachodniego. Ziemie te zostały włączone do powstającego państwa polskiego przez Mieszka I. W późniejszych latach tereny te stały się własnością margrabiów brandenburskich jako obszary tzw. Nowej Marchii. Lokację miejską otrzymało Drawsko Pomorskie 08.03.1297r. z rąk Ottona IV i Konrada I. Pierwszym sołtysem Drawska został Arnold von Goltz. Próby odzyskania Drawska przez Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego nie przyniosły pozytywnego rezultatu. W roku 1400 Konrad von Jungingen kupił Ziemie Drawską ze Złocieńcem i Ziemię Wałecka z Czaplinkiem i od 1402r. tereny te stały się własnością Zakonu Krzyżackiego. Po klęsce Zakonu pod Grunwaldem ponowiono starania włączenia tych ziem do państwa polskiego, ale zakończyło się to niepowodzeniem. W latach 1535-1571 Nowa Marchia była suwerenna i rządzona przez margrabiego Jana z Kostrzynia, który przyjął luteranizm w 1538r. i przeprowadził sekularyzację dóbr kościelnych. Po śmierci Jana z Kostrzynia, zgodnie z jego wolą, Drawsko przeszło pod zarząd elektora brandenburskiego, później stało się częścią Brandenburgii, państwa pruskiego i wreszcie Niemiec. Ziemia Drawska aż do XVIIw. pomyślnie rozwijała się gospodarczo. Z zachowanych miedziorytów Meriana z połowy XVII w. wynika, iż miasto było otoczone murem obronnym z basztami. Drawa - rzeka, która przepływała przez miasto, zasilała w wodę miejskie fosy. Do miasta można było dostać się przez trzy bramy. Obrazy utrwalone na miedziorytach wskazują na zamożność mieszkańców, mogących wznosić okazałe budowle. Wiek XVII nie był już dla Drawska łaskawy. Około 1620 roku pożar zniszczył część miasta, spłonął kościół, ratusz i wiele budynków. Kilka lat później, w wyniku zarazy, liczba ludności zmniejszyła się o połowę. Jednak szczególnie niszcząca dla Drawska była wojna 30 letnia. Miasto nie było terenem walk, położone jednak na trasie przemarszu wojsk (cesarskich, brandenburskich, szwedzkich) ponosiło koszty kontrybucji i zwykłej grabieży. „Potop" szwedzki kosztował również mieszkańców duże sumy, wpłacane zarówno wojskom polskim S. Czarnieckiego, jak i wojskom szwedzkim. W związku z tym gospodarczy rozwój Drawska i okolic rozpoczął się późno, dopiero w 80. latach XIX w. wzrosło zapotrzebowanie na produkty rolne a to wymusiło unowocześnienie produkcji, rozbudowęinfrastruktury. Po pierwszej wojnie światowej w Drawsku, położonym na peryferiach państwa niemieckiego, nastąpił regres gospodarczy. Został on przełamany dopiero w latach 30., gdy Ziemia Drawska stała się ważnym terenem militarnym (po 1933r. rozpoczęto budowę Wału Pomorskiego).
|
