Kołobrzeg

Kołobrzeg leży u ujścia Parsęty do Bałtyku w miejscu z którego wychodzą szlaki drożne i kolejowe do Koszalina, Białogardu, Kamienia, Nowogardu i dalej do centrum kraju.

Historia ziem należących do gminy Kołobrzeg sięga wczesnego średniowiecza. Już w VI-VII w. w dolinach rzek Parsęty i Dębosznicy powstawały osady dające początek późniejszym grodom. Świadectwem tego znaczenia było założenie w Kołobrzegu przez Bolesława Chrobrego w 1000 roku biskupstwa. Okres świetności grodu skończył się w I połowie XII wieku, kiedy to dzięki osadnictwu wokół warzelni (bliżej morza) zaczął tworzyć się nowy ośrodek życia miejskiego - nowe miasto Kołobrzeg (prawa miejskie nadano 23.V.1255r.). Nowe centrum zabrało nie tylko nazwę, ale też stopniowo przejmowało funkcję grodu. Stary Kołobrzeg wyludniał się. Świadectwem istnienia na tym terenie kolebki miasta była utrzymująca się do 1945 roku nazwa - Stare Miasto - którą w 1945r. przemianowano na Budzistowo. Materialnym dowodem jego istnienia jest kościół św. na datowany na 1222 rok - jedyny zabytek architektury wczesnośredniowiecznego Kołobrzegu.

O pierwszych mieszkańcach tego obszaru niewiele wiadomo. Bagniste, narażone na lotne piaski tereny nie sprzyjały osadnictwu (wzmiankowaną w źródłach z 1280 roku wieś przy ujściu rzeki Stara Rega zasypał piasek!). Tereny na jeziorem skolonizowali w ciągu XIII-XIV w. przybysze z Westwalii. W XV w. osiada była własnością miasta Kołobrzeg. Mieszkańcy wsi trudnili się połowem ryb (a nawet kaczek) oraz uprawą ziemi. Charakter wsi zmienił się w końcu XIX i na początku XX w. kiedy to Dźwirzyno cieszyło się sławą spokojnego, niedrogiego miejsca wypoczynku letniego. Oprócz plaż, wycieczek pieszych zachęcano do wypraw nad jezioro. Za miejsca szczególnie urokliwe uznano pozostałe po rybakach chaty, których ogromne czterospadowe dachy odbijały się w tafli jeziora.

Wydarzenia II wojny światowej przerwały ciąg historii Pomorza. W marcu 1945 roku po ciężkich walkach ziemie te wróciły w granice państwa polskiego.