Poddębice

Powiat jak i miasto Poddębice położone jest w centralnej Polsce, stosunkowo blisko geometrycznego środka naszego kraju znajdującego się w Piątku. Pod względem administracyjnym leży w północno-zachodniej części województwa łódzkiego. Pod względem geograficznym powiat leży na Niżu Polskim, który rozpada się na mniejsze regiony i krainy, a w naszym przypadku na Wysoczyznę Łaską, która z kolei jest częścią Niziny Południowo - Wielkopolskiej. Jest to makroregion nizinny o starej rzeźbie polodowcowej, pochodzącej z czasów zlodowacenia środkowopolskiego i później złagodzonej przez procesy erozyjne. Jest to krajobraz równin i wysoczyzn położonych na ogół na wysokości od 100 do 200 metrów n.p.m., pomiędzy którymi na osi głównych rzek makroregionu – Warty i Prosny oraz ich zbiegu z większymi dopływami występują bardziej zagłębione, płaskie i często podmokłe kotliny. Osią powiatu jest rzeka Ner, która wpada do Warty koło wsi Majadany.

Pierwsza wzmianka pisana o Poddębicach pochodzi z 1388 i zawarta jest w łęczyckich księgach sądowych, wymieniających właścicieli: Wita i Urbana. Około 1400 Poddębice otrzymują po raz pierwszy prawa miejskie. W XIV w. należały do wielkopolskiego rodu Chebdów z pobliskiego Niewiesza.

W XV w. część Poddębic należała do Poddębskich herbu Pomian, wywodzących się z Chebdów, a część do Oporowskich herbu Sulima. W 1518 dobra te przejęli w drodze ożenku Grudzińscy herbu Grzymała.

Na początku XVII w. od Grudzińskich, poprzez Duninów Poddębice trafiają w ręce Barbary Sanguszkowej. Ostatnimi posiadaczami tych dóbr byli (od 1787) Zakrzewscy - aż do II wojny światowej.

Miasto rozwijało się słabo, w okresie upadku gospodarczego traciło prawa miejskie, ponownie je odzyskując w 1822 i ostatecznie w 1934. Dopiero po II wojnie światowej rozpoczął się dla miasta okres rzeczywistego rozwoju.

Od 1 stycznia 1956 Poddębice stały się siedzibą powiatu. Powstały zakłady dające mieszkańcom miejsca pracy. W mieście istnieje siedziba Związku Gmin Regionu Poddębickiego.