Historia:
Historia sięga pierwszej połowy XIV wieku. Drewniany zamek w roku 1365 zdobyły i spaliły wojska litewskie pod wodza księcia Kiejstuta. W roku 1398 Krzyżacy zbudowali nowy zamek, murowany, położony 2 km na północ od spalonego grodu na wyspie rzecznej. Niedaleko zamku wyrosła osada Nowa Wieś, która w 1514 roku otrzymała przywilej lokacyjny. W 1571 książę pruski Albrecht Fryderyk nadał osadzie prawa miejskie i herb oraz nazwę Angerburg (od zamku). Od 1525 roku zamek był siedzibą starostwa książęcego. W latach 1734 i 1736 bawił na zamku król polski, Stanisław Leszczyński. Na zamku węgorzewskim odpoczywał po trudach wojny i tułaczki. Pierwszym burmistrzem grodu został w 1571 r. Adam Krupa. Mazurzy nazywali miasto Węgoborkiem, a w 1946 r. nadano mu nazwę Węgorzewo. Ożywienie miasta i wzrost liczby mieszkańców przyniósł rozwój sieci komunikacyjnej i związane z nią roboty ziemne. W latach 1844-1856 przekopano kanały łącząc Wielkie Jeziora Mazurskie w jeden system wodny, co umożliwiło komunikację parową z Węgorzewa do Giżycka. Po II wojnie światowej miasto zostało spalone przez wojska radzieckie, a zamek zniszczony. Odbudowano go dopiero w latach osiemdziesiątych. Do dziś zachowały się XIX - wieczne kamieniczki przy placu Wolności i ul. Zamkowej oraz trudne do zlokalizowania staropruskie grodziska, zatopione osiedla i drogi na dnie jez. Mamry oraz stare drogi w wąwozach.
|
