|
Początki wawelskiej rezydencji polskich władców wiążą się z kamienną wczesnoromańską budowlą, zwaną palatium, z około połowy w. XI, którego pozostałości tkwią w północnym skrzydle obecnego zamku. W w. XIV siedzibę władcy znacznie rozbudował król Władysław Łokietek, a jego syn Kazimierz Wielki stworzył imponującą gotycką rezydencję, składającą się z kilku budynków skupionych wokół nieregularnego dziedzińca we wsch. części wzgórza. Za czasów Władysława Jagiełły, na przełomie XIV i XV stulecia, powiększono zamek o pawilon gotycki, zw. wieżą Duńską i w tym stanie budowla przetrwała do pożaru w r. 1499. Około r. 1504 król Aleksander Jagiellończyk przystąpił do przebudowy gotyckiej rezydencji nadając jej kształt renesansowy. W w. XVI zamek był miejscem posiedzeń sejmu. Obrady odbywały się w Sali Poselskiej, podczas gdy senat zbierał się w sali nazwanej z tej racji Senatorską. Po utracie przez Polskę niepodległości, zamek zajęli w r. 1796 Austriacy, dostosowując go do potrzeb wojskowego garnizonu. Z początkiem XIX stulecia m.in. zamurowano krużganki. Po oddaniu Wawelu Polakom i opuszczeniu w r. 1911 wzgórza przez okupującą je armię austriacką, przystąpiono do wieloletniego, trwającego pół wieku odnawiania królewskiej siedziby, przywracając jej w dużym stopniu pierwotny wygląd. Zamek Królewski na Wawelu jest obecnie muzeum o charakterze rezydencji historycznej.
|
